بازخورد هم‌کلاسی‌ها زمانی قابل استفاده است که دربارهٔ بخش مشخصی از کار حرف بزند. «خوب بود» دلگرم‌کننده است، اما مسیر اصلاح را نشان نمی‌دهد. پیش از تبادل نظر، لازم است دانش‌آموزان تفاوت مشاهده، پیشنهاد و قضاوت شخصی را تمرین کنند.
دامنهٔ بازخورد را محدود کنید
در یک نوبت فقط یک یا دو معیار انتخاب کنید. مثلاً در متن استدلالی، ارتباط شاهد با ادعا را بررسی کنید و فعلاً املا را کنار بگذارید. گیرنده باید بداند بازخورد برای اصلاح چه چیزی ارائه می‌شود.
سه جملهٔ راهنما بدهید
«در این بخش دیدم که…» برای مشاهده؛ «این قسمت برایم روشن نبود چون…» برای سؤال؛ و «می‌توانی… را امتحان کنی» برای پیشنهاد. ابتدا یک نمونهٔ ساختگی را با این جمله‌ها بررسی کنید تا نقد کار با نقد شخصیت اشتباه نشود.
برای اصلاح وقت جدا بگذارید
پس از دریافت بازخورد، نویسنده یک پیشنهاد را انتخاب کند و توضیح دهد چرا آن را می‌پذیرد یا نمی‌پذیرد. بازخورد به معنی اطاعت از همهٔ نظرها نیست. نسخهٔ اصلاح‌شده را کنار نسخهٔ اول نگه دارید تا اثر تغییر دیده شود.
نمونهٔ اجرایی
دانش‌آموز در پیشنهاد ساخت کتابخانه نوشته است «این محل بهترین است چون نزدیک‌تر است». هم‌کلاسی می‌پرسد نزدیک‌تر به چه کسانی؟ پیشنهاد عملی این است که فاصلهٔ محل از دو بخش محله مشخص شود. اصلاح متن حالا به یک دادهٔ روشن وابسته است، نه افزودن صفت‌های بیشتر.
خطای رایج و راه اصلاح
ارائهٔ چند انتقاد هم‌زمان می‌تواند اصلاح را دشوار کند. بازخورد عمومی با نام افراد نیز ممکن است بحث را شخصی کند. برای تمرین نخست، نمونه‌های بدون نام و نقش‌های جفتی مشخص مناسب‌ترند.
تمرین پیشنهادی
یک پاسخ فرضی کوتاه بنویسید. هر جفت یک مشاهده و یک پیشنهاد دربارهٔ معیار انتخابی ارائه دهد. سپس پاسخ را بر اساس تنها یکی از پیشنهادها اصلاح کنید و از کلاس بپرسید چه چیزی روشن‌تر شد.
پرسش رایج
اگر بازخورد هم‌کلاسی اشتباه باشد چه کنیم؟
دانش‌آموز باید پیشنهاد را با معیار و شواهد بررسی کند. معلم می‌تواند چند نمونهٔ بازخورد را مرور کند و روش پرسیدن و استدلال را دوباره مدل‌سازی کند.
این راهنما با کمک هوش مصنوعی برای وب‌سایت لیلا علی‌پور تهیه شده است. مثال‌ها و تمرین‌ها پیشنهادی‌اند و گزارش یک کلاس برگزارشده نیستند.